Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.

Artikelen

Uit eigen ervaring: Zeilen met kinderen in Griekenland

De zomervakantie met het gezin doorbrengen op een wijze die zowel de zeiler als de overige gezinsleden tevreden stelt is niet heel erg makkelijk, vooral als de passie voor het zeilen niet volledig wordt gedeeld door alle gezinsleden. Dus dan zoek je een compromis. We vonden de ideale oplossing in een gezinsflottielje in Griekenland bij Ionian Sailing Adventure: zeilen, een prachtig land, leuke haventjes, lekker eten, mooi weer, veel zwemmen en snorkelen, vriendjes voor de kinderen, misschien wel dolfijnen tegenkomen. Kortom genieten van het goede leven.

We huurden voor twee weken een Gib Sea 442 voor een prijs die niet zo erg veel hoger was dan de wat kleinere boten. Dit jacht heeft 4 hutten en in totaal 10 slaapplaatsen. Het gaf ons de mogelijkheid om dit avontuur met een bevriend stel met 2 kinderen aan te gaan. En zo arriveerden we begin juli op Corfu waar we, na een weekje (vrij) kamperen met onze camper, op zondagmiddag aanmonsterden op ons jacht, de Tanja. Onze vrienden arriveerden die avond met het vliegtuig.

Briefing

De eerste kennismaking met Marjan, de flottieljebegeleidster, en haar dochters Janna en Emmi was kort, maar onze oudste dochter, Suzanne werd direct uitgenodigd voor een spelletje. Van Suzanne hebben we de rest van de vakantie niet veel meer gezien ;-) Maandagochtend volgden de verdere kennismaking en een uitgebreide briefing samen met de andere deelnemers. Er werd verteld over de te verwachten windkracht, de mooie (snorkel)plekjes, de benodigde proviand (want niet in ieder haventje kan je boodschappen doen of geld halen), en geïnventariseerd wie ’s avonds mee wil eten in een lokaal restaurant.

Na nog wat uitleg over de bijzonderheden van onze boot en een extra briefing over met name de onmogelijkheden bij het aandoen van de verschillende havens in verband met de diepgang van onze schuit ( 2,40 meter ) konden we gaan. Die dag voer een vloot van ca. 8 jachten uit met aan boord van elk jacht 2 of 3 kinderen variërend in de leeftijd van 3 tot 15 jaar. Het doel van de eerste dag was Petreti, een erg klein dorpje in het zuiden van Corfu, met een klein haventje.

Oefening baart kunst

Om ons schip goed te leren kennen zijn we eerst voorzichtig de haven uit gemotord. Buiten in de baai eerst geprobeerd hoe het achteruitvaren ging. Het bleek dat de schuit nogal sterk naar bakboord wilde bij het achteruitvaren en dat pas na een behoorlijk eind iets met het roer uit te richten viel. Na enig oefenen lukte het wel. Door de boot eerst vooruit een flinke draai naar bakboord te geven, kwam bij het achteruitslaan de boel toch weer goed in het gewenste spoor. Daar heb ik later nog wel opmerkingen over gehad van medeschippers van het flottielje, als ze hopeloos in de knoop kwamen met ankers en moorings ed. (ja, maar jullie boot gaat recht achteruit, bij ons is het veel moeilijker!).

Groot zeiloppervlak

Vervolgens eens gekeken wat voor zeilen er tot onze beschikking waren. Gelukkig hadden we een heel gewoon ouderwets grootzeil en niet zo’n rolgordijn in de mast. Na het laten uitrollen van de genua kwam er een heel behoorlijke lap zeil tevoorschijn, waardoor ook bij een klein beetje wind de dubbelwerkende lieren al snel onmisbaar waren. Met een knik in de schoten dreven we vervolgens zuidwaarts in de richting van Corfu-stad, waar we even het anker hebben geprobeerd om nog snel geld te pinnen.

Onrustige deining

Nadat het geld binnen was weer ankerop. Zo als vaker in de middag gebeurt, nam de wind toe tot zo’n 25 knopen, heerlijk zeilend en met supergrote slagen kruisten we af naar onze bestemming. Al snel begon het ook een beetje te golven wat de feestvreugde vergrootte. Het ging zo goed dat we om een uur of vier alvast de rosé en de borrelhapjes tevoorschijn haalden en met 7 knopen en slechts een klein beetje helling onder de bimini naar onze bestemming dreven. Die was echter al snel bereikt. Om de bemanning toch nog even het verschil tussen afkruisen en opkruisen te laten zien maar even gegeipt en opgeloefd. De schuit vleide zich bereidwillig op één oor en begon lekker tegen de golven in te hobbelen.

De kuip was opeens niet meer zo’n goede borrelplaats een ook het kommaliewant beneden in de kajuit verplaatste zich hoorbaar in de richting van plotseling lager gelegen gebieden. Na vijf minuten was het wel duidelijk: we konden weer door de wind en afvallen naar de haven. In de haven was geen plek en ook buiten de haven lagen al behoorlijk wat boten voor anker. Wij moesten dus een behoorlijk eind buiten de haven, onbeschut voor de deining, ankeren. Het zag er naar uit dat het geen rustig nachtje zou gaan worden. Onze vrienden, met als enige ervaring een zeilkamp in hun jeugd, waren er nog niet helemaal gerust op.

Redder in nood

Wij zouden aan wal gaan eten. Dus snel het motortje aan het rubberbootje (kwestie van op tijd het motortje in het bootje mikken en dan er achteraanspringen) en eerst een kijken of het allemaal nog goed werkt. Rondvarend hoor ik opeens een raar geluid en zie twee ankertjes boven water uit springen. Een Bavaria 38 bleek met haar anker het anker van een Bavaria 37 te hebben opgevist en de schipper wist kennelijk ook goed het gashandle van zijn boot te vinden. Het ging allemaal met een flinke gang. De ankers zaten aan elkaar en ik rook natuurlijk mijn kans om indruk te maken. Snel met het bootje er naar toe en met een trucje wat ik nog van vroeger kende lukte het gelukkig om de ankers snel en zonder kleerscheuren uit elkaar te krijgen.

Slapen als baby’s

Wij moesten die avond natuurlijk ook nog van boord met vijf kinderen en vier volwassenen. Met het overstappen op het bootje was het toch even spannend. Ik schat dat de achtersteven van onze schuit zo maar een meter op en neer ging en dat was ook de enige plek om over te stappen vanwege het hoge vrijboord en de zeereling met net. Ik heb uiteindelijk iedereen maar op het juiste moment flink beetgepakt en de rubberboot ingerukt om aarzeling te voorkomen. Het was natuurlijk ook zaak om te voorkomen dat het rubberbootje onder de achtersteven zou terechtkomen. Dus wachten, klaarstaan op het zwemplatje en dan roepen “nu” en gelijk beetpakken en de boot in snokken. Het is allemaal goedgekomen en ook de terugtocht verliep perfect. Moe en voldaan door een superleuke eerste dag sliepen we die nacht als baby’s, gewiegd door de deining van de zee.

Marifoon en non-verbale communicatie

De volgende dagen verliepen ongeveer volgens hetzelfde patroon. ’s Morgens briefing, nog een beetje keutelen en doen, vervolgens uitvaren en dan kwam er toch elke dag uiteindelijk weer wind. De ene dag wat meer dan de andere, maar elke dag was er te zeilen. Aan het eind van de middag druppelden de boten van onze groep telkens weer allemaal behouden de juiste haven binnen, waar onze flottieljeleidster Marjan op welhaast miraculeuze wijze én voor iedereen een plaatsje organiseerde én via de marifoon en met non-verbale communicatie ook de meest onbeholpen schippers toch weer met ankers op de juiste wijze en plaats uitgebracht en zonder schade aangemeerd wist te krijgen.

Zeeziek

Onze bemanning heeft zich heel goed gehouden. Er is slechts één keer sprake geweest van zeeziekte. We moesten toen wel opkruisen in 25 tot 30 knopen wind. Nadat de ‘patiënten’ zich hadden laten overtuigen dat het toch echt beter was om uit de kajuit te komen en aan dek aan de hoge kant in het gangboord plaats te nemen, ging het al snel wat beter. Het bleef wel wat stiller dan normaal maar er werden geen vissen gevoerd (en ook de bekleding in de kajuit bleef schoon). Onze Gib Sea hield zich voortreffelijk. Mijn zoon Niels van 8 jaar kwam nog melden dat hij door zijn raampje voor in de romp af en toe onder water kon kijken. Reven bleek echter geen noodzaak en we bereikten al snel onze bestemming Lakka op het eiland Paxos.

Drinkwater via zee

Deze haven begint met een redelijk beschutte baai achter een rots, zodat we in de haven en in de luwte het zeil konden strijken. In de haven aangekomen was er nog een gewild plekje vrij aan de kade. Er bleek echter een waterboot (het eiland Paxos krijgt drinkwater aangevoerd over zee) in de baai te liggen die een hele lange slang door de haven had liggen. De slang lag voor de kade langs en blokkeerde deze min of meer. Ik wilde toch wel graag daar liggen en heb de boot dus maar over de slang laten drijven. Dat ging, ondanks de goedbedoelde waarschuwingen vanaf de kade, heel goed en al snel lagen we met de achtersteven bij de kade. Met het rubberbootje heb ik het anker uitgebracht onder de slang door en wij lagen prima voor de nacht.

Motorpech

Een van onze medeschippers had op hetzelfde traject motorproblemen gekregen. De motor sloeg telkens af als de schroef in zijn werk werd gezet, meldde hij over de marifoon aan onze flottieljeleidster. Hij zou proberen zeilend de haven te bereiken maar hij was er niet helemaal zeker van of dit zou lukken. Daar had hij ook wel reden toe, want hoewel het flink waaide was er door de hoge rotsen in de baai voor de haven nauwelijks wind. Ik dus met de flottieljeleidster in mijn rubberbootje met motor naar de onfortuinlijke schipper getuft en het spul met de 4 pk op sleeptouw genomen en netjes afgemeerd. Na een duikje onder water met de duikbril bleek al snel de aard van het probleem: een (eigen) landvast in de schroef. Na een half uurtje om de beurten snijden met een keukenmesje was het probleem weer opgelost en kon de schipper weer motoren.

Voor herhaling vatbaar

De route ging van Corfu naar Paxos, rond Anti-Paxos en van het vastenland (Parga en Siayadha) weer naar Corfu. We hebben leuke mensen ontmoet, de kinderen hebben zich vermaakt op en rond de boot. Met alle vriendjes en vriendinnetjes uit de flottielje hebben ze gezwommen, gesnorkeld, krabbetjes gevangen, het Piratenvlagspel gespeeld. We hebben heerlijk gegeten in restaurantjes, maar nog leuker was de gezamenlijke pannenkoeken- cq. barbecue-avond op het strand bij Parga met vers gegrilde sardientjes en gemarineerde lamskarbonades. En niet te vergeten de spaghetti-avond waarbij alle boten in een baai aan elkaar verankerd lagen en we op de 3 centrale boten spaghetti, 6 verschillende sauzen en diverse salades aten.

Op October 28, 2007


Ingediend door Ionian Sailing Adventure

Berkelselaan 38 A, Rotterdam